Peygamber Efendimizin Çocukluğu Masalı
Bir varmış bir yokmuş, yeşil tepelerin ardında küçük bir köy varmış. Bu köy huzurlu ve sessizmiş. Orada iyi kalpli bir çocuk yaşarmış. O çocuk Sevgili Peygamberimiz Hazreti Muhammed’miş. Henüz çok küçükmüş ama kalbi sevgi doluymuş. Herkes O’nu güler yüzü için severmiş. O’na karşı hep saygıyla konuşurlarmış. O da herkese saygıyla davranırmış.
Bir sabah Sevgili Peygamberimiz kuzuları otlatmak için kırlara çıkmış. Yanında küçük bir su kabı varmış. Güneş yavaş yavaş doğuyormuş. Hava tertemiz ve serinmiş. Kuzular çimenleri neşeyle yiyormuş. O, kuzuları tek tek saymış. Bir, iki, üç diye içinden geçirmiş.
Birden kalbi hızlı atmış. Biraz endişelenmiş. En küçük kuzu görünmüyormuş. Sağa bakmış, sola bakmış. Kuzu ortada yokmuş. İçi hüzünlü olmuş. Ama umudunu kaybetmemiş. Ben sabırla aramalıyım demiş. Vazifemi en iyi şekilde yapmalıyım demiş.
Önce yüksek bir taşa çıkmış. Uzaklara dikkatle bakmış. Kuzu yine görünmüyormuş. Sonra çantasındaki küçük çanı almış. Çanı nazikçe sallamış. Çın çın ses gelmiş. Diğer kuzular sese dönmüş. Ama küçük kuzu gelmemiş. Bu ilk deneme olmamış.
Sevgili Peygamberimiz derin bir nefes almış. Ben dürüstçe düşünmeliyim demiş. Yerdeki izlere bakmaya karar vermiş. Çimenlerin üstünde küçük izler varmış. İzler dere kenarına gidiyormuş. İzleri takip etmek akıllıca olacak demiş.
Dere kenarında bir arkadaşı bekliyormuş. Arkadaşının adı Salih’miş. Salih elinde hurma tutuyormuş. Selam vermiş. Sana yardım edeyim mi demiş. Sevgili Peygamberimiz gülümsemiş. Teşekkür ederim kardeşim demiş. Bu davranış saygı ve sevgi örneğiymiş.
Ben küçük kuzumu arıyorum demiş. Onu gördün mü acaba demiş. Salih düşünmüş. Az önce dereden ses duydum demiş. İki arkadaş birlikte yürümüş. Dere kenarında küçük kuzu duruyormuş. Ayağı taşların arasına sıkışmış. Çıkamıyormuş ve meleyip duruyormuş.
Sevgili Peygamberimiz biraz endişelenmiş. Ama hemen cesaretini toplamış. Cesaret korkuya rağmen iyilik yapmaktır demiş. Salih, sen suyu tutar mısın demiş. Ben kuzuyu yavaşça kaldıracağım demiş. İkisi birlikte sabırla çalışmış. Kuzuyu incitmeden yukarı çekmişler. Bu sabır ve cesaret örneğiymiş.
Kuzu titriyormuş. Sevgili Peygamberimiz onu şefkatle okşamış. Kendi su kabından ona su vermiş. Kuzunun gözleri parlamış. Kuzu bir anda çok neşelenmiş. Sevinçle zıplamış ve melemiş. O an herkes mutlu olmuş. Sevgili Peygamberimiz de coşkuyla gülümsemiş.
O sırada hurma kasesi yere devrilmiş. Hurmalar toprağa saçılmış. Salih üzülmüş. Ben yanlışlıkla döktüm demiş. Sevgili Peygamberimiz doğruyu söylemen çok güzel demiş. Bu adalet ve dürüstlük örneğidir demiş. Üzülme kardeşim, birlikte toplarız demiş. Yalan söylememek en doğrusudur demiş.
Kalan hurmaları üçe bölmüşler. Birini kuzuya, birini Salih’e ayırmış. Birini de kendine almış. Paylaşmak kalpleri ısıtırmış. Bu yardımseverlik ve dostluk demekmiş. İmkanları ölçülü kullanmak da tasarrufmuş. Hepsini bir anda yememişler. Az olanı çoğaltmışlar.
Güneş alçalmaya başlamış. Köye dönme vakti gelmiş. Sevgili Peygamberimiz kuzuları önüne katmış. Masalda yol güzergahında diğer çocuklar bekliyormuş. Ne oldu diye sormuşlar. O da olanı dürüstçe anlatmış. Hiç yalan söylememiş. Her şeyi açıkça söylemiş. Herkes O’na daha çok güvenmiş. Güven çok kıymetliymiş.
Akşam evin ışığı yanıyormuş. İçerisi sıcacık ve güvenliymiş. Sevgili Peygamberimiz eve dönmüş. Büyükleri onu sevgiyle karşılamış. Bugün çok sabırlı ve cesur davrandın demişler. Sorumluluğunu güzelce yerine getirdin demişler. O da içini huzurla hissetmiş. Kalbi güvenle dolmuş.
Dışarıda yıldızlar parlıyormuş. Ay gökyüzünde gülümsüyormuş. Kuzular uykuya dalmış. Köyde her yer sessizmiş. Sevgili Peygamberimiz yatağına uzanmış. Gözleri yavaşça kapanıyormuş. Yarın yeni bir gün varmış. Umut hep onunla kalmış. Masal burada sevgiyle ve huzurla bitmiş.
Pedagojik Değerler: Cesaret, Sabır, Adalet ve Dürüstlük, Saygı ve Sevgi, Yardımseverlik ve Dostluk, Sorumluluk ve Tasarruf.