Paylaşan Hurma Ağacının Masalı
Bir varmış bir yokmuş. Güneşli bir vadide bir hurma ağacı varmış. Ağacın dalları tatlı hurmalarla doluymuş. Minik Ela bu ağacı çok severmiş. Ela meraklı ve iyi niyetli bir çocukmuş. Her sabah ağacın yanına koşarmış.
O sabah kalbi hızlı attı, biraz endişelendi. Ağacın altında çok hurma varmış ama yukarıda az kalmış. Ela düşündü, bu hurmalar herkese yeter mi? Kuşlar, tavşanlar ve komşular hurmayı severdi. Ela dürüst olmaya karar verdi. Gerçeği saklamayacak ve paylaşacaktı.
Önce zıpladı, hurmalara ulaşamadı. Boyu kısa geldi, biraz üzüldü. Sonra sırt çantasını yere koydu. Küçük bir taş üstüne çıktı. Yine yetişemedi, ama vazgeçmedi. Bu onun sorumluluğuydu. Kendi davranışlarının sonucunu üstlenecekti.
Ağaca nazikçe sordu, yardım eder misin? Hurma ağacı yapraklarını hafifçe eğdi. Ela dikkatle baktı ve doğruyu gördü. Yerdeki hurmalar olgun ve temizdi. Yukarıdakiler ise daha yeni büyüyordu. Yerdekileri toplamak daha adil olurdu. Herkese eşit pay vermek adaletti.
Ela yerdeki hurmaları sepete koydu. Onları saydı, kimseyi unutmadı. Bu sırada arkadaşları geldi. Ali ve Zeynep merakla baktılar. Ela gülümsedi ve dürüstçe anlattı. Yerdekiler hepimize yeter, dedi. Yukarıdakiler ağaçta kalsın, büyüsün.
Ali bu fikre saygı duydu. Zeynep farklı düşünse de sevgiyle yaklaştı. Beraber hurmaları eşit paylaştılar. Bir hurmayı tavşana verdiler. Bir hurmayı minik mavi kuşa verdiler. Paylaşmak kalplerini ısıttı.
Ela çok sevinçli hissetti, coşkuyla güldü. Arkadaşlık bağları daha da güçlendi. Hurmaları ölçülü kullandılar, israf etmediler. Bu sabır ve tasarruf demekti. Kalan hurmaları yarın için sakladılar.
Hurma ağacı mutluca hışırdadı. Güneş yavaşça batmaya başladı. Ela evine güvenle döndü. Kalbi huzurlu ve umut doluydu. Yarın yine gelecek ve paylaşacaktı. Masal sonunda Gökten üç hurma düştü, sevgiyle paylaşıldı.