Paylaşan Hurma Ağacının Masalı-Sadaka ve Cömertlik

Paylaşan Hurma Ağacının Masalı-Sadaka ve Cömertlik
0

Paylaşan Hurma Ağacının Masalı – Sadaka ve Cömertlik

Bir varmış bir yokmuş. Güneşin sıcacık ışıklarıyla aydınlanan, çiçek kokularıyla dolu güzel bir vadi varmış.

Bu vadide küçük, sevimli evler, yemyeşil bahçeler ve uzun hurma ağaçları bulunurmuş.

Vadinin en güzel köşesinde ise kocaman bir hurma ağacı yaşarmış.

Bu ağacın gövdesi güçlü, yaprakları uzun ve yemyeşilmiş. Dallarında olgunlaşan hurmalar güneş ışığında parıldarmış.

Vadide yaşayan herkes bu ağacı çok severmiş.

Özellikle Ela adındaki küçük kız, her sabah ağacın yanına uğrarmış.

Ela meraklı, neşeli ve yardımsever bir çocukmuş. Çiçekleri koklamayı, kuşların sesini dinlemeyi ve arkadaşlarıyla oyun oynamayı çok severmiş.

Bir sabah annesiyle kahvaltı yaptıktan sonra küçük sepetini almış.

“Anneciğim, hurma ağacını görmeye gidiyorum,” demiş.

Annesi gülümsemiş.

“Peki, Ela. Yalnızca temiz ve olgun meyveleri seçmeyi unutma. Ağaca zarar vermeden toplamalısın.”

“Tamam, anneciğim!” demiş Ela.

Sonra bahçeden çıkıp hurma ağacına doğru yürümüş.

Yolda rengârenk kelebekler görmüş.

Kuşlar dalların arasında cıvıldıyormuş.

Ela neşeyle el sallamış.

“Günaydın, kuş kardeşler!”

“Cik cik!” diye cevap vermiş kuşlar.

Biraz sonra büyük hurma ağacına ulaşmış.

“Günaydın, güzel ağaç!” demiş.

Hurma ağacının yaprakları hafifçe sallanmış.

“Hışır hışır…”

Sanki ağaç da Ela’ya günaydın diyormuş.

Ela başını kaldırıp dallara bakmış.

Yukarıda henüz olgunlaşmamış birkaç hurma varmış.

Ağacın altında ise yere düşmüş pek çok olgun hurma duruyormuş.

Ela şaşırmış.

“Dün burada daha çok hurma vardı,” diye düşünmüş.

Sonra kuşları, tavşanları ve komşularını hatırlamış.

“Herkes hurma seviyor. Acaba bunlar hepimize yetecek mi?”

Biraz endişelenmiş.

Önce dallardaki hurmalara ulaşmayı denemiş.

Parmaklarının ucunda yükselmiş.

Bir kez zıplamış.

Sonra bir kez daha…

Ama boyu yetmemiş.

“Çok yüksekteler!” demiş.

Bir süre sonra ağacın altına oturmuş.

“Ne yapabilirim?” diye düşünmüş.

Yakındaki küçük taşın üzerine çıkmak aklına gelmiş.

Fakat taşın üzerinde dengede durmanın zor olduğunu fark etmiş.

Hemen yere inmiş.

“En iyisi güvenli bir yol bulmak,” demiş.

Sonra başını kaldırıp ağaca seslenmiş.

“Sevgili hurma ağacı, bana yardım eder misin?”

Hafif bir rüzgâr esmiş.

Ağacın uzun yaprakları nazikçe sallanmış.

“Hışır, hışır…”

Ela aşağıya bakmış.

Yerde temiz bir örtünün üzerine düşmüş olgun hurmalar varmış.

Birden gülümsemiş.

“Aaa! Yukarıdakilere ulaşmam gerekmiyor. Burada zaten olgun hurmalar var!”

Sepetini açmış.

Temiz ve sağlam olan hurmaları dikkatlice toplamaya başlamış.

Çamura bulaşmış veya bozulmuş meyveleri ise yememek üzere ayırmış.

Bir, iki, üç…

Sepeti yavaş yavaş dolmuş.

Ela bir an durmuş.

“Hepsini almalı mıyım?” diye düşünmüş.

Sonra annesinin sözlerini hatırlamış.

“İhtiyacımız kadarını almalı, diğer canlıları da düşünmeliyiz.”

Ela sepetini yere koymuş.

“Bugün paylaşmak için güzel bir gün!” demiş.

Paylaşan Hurma Ağacının Masalı'nda Ela'nın güneşli vadide hurma ağacını ziyaret etmesi

Ela hurmaları toplarken uzaktan iki tanıdık ses duyulmuş.

“Ela! Ela!”

Başını çevirmiş.

Gelenler arkadaşları Ali ve Zeynep’miş.

Ali neşeyle el sallamış.

“Günaydın, Ela! Ne yapıyorsun?”

Ela gülümsemiş.

“Olgun hurmaları topluyorum.”

Zeynep sepete bakmış.

“Ne kadar güzel hurmalar!” demiş.

Ali de meraklanmış.

“Hepsini eve mi götüreceksin?”

Ela biraz düşünmüş.

“Aslında önce öyle düşünmüştüm. Ama sonra kuşları, tavşanları ve komşularımızı hatırladım.”

“Ne yapmayı düşünüyorsun?” diye sormuş Zeynep.

“Birlikte paylaşabiliriz,” demiş Ela.

Ali sevinmiş.

“Harika fikir!”

Zeynep ise ağacın dallarına bakmış.

“Ama yukarıda da hurmalar var. Onları neden toplamıyoruz?”

Ela cevap vermiş.

“Çünkü henüz olgunlaşmamışlar. Biraz daha büyümeleri gerekiyor.”

Zeynep başını sallamış.

“O zaman onları ağaçta bırakalım.”

Üç arkadaş büyük hurma ağacının altına oturmuş.

Ela sepetindeki hurmaları göstermiş.

“Önce kaç tane olduklarını sayalım.”

Birlikte saymaya başlamışlar.

“Bir, iki, üç, dört, beş…”

Sonra hurmaları küçük gruplara ayırmışlar.

Ela bir kısmını ailesi için ayırmış.

Ali ve Zeynep de ailelerine götürmek üzere uygun miktarda hurma almışlar.

Geriye birkaç hurma kalmış.

Ali sormuş:

“Bunlarla ne yapacağız?”

Ela gülümsemiş.

“Komşularımızdan hurma isteyen var mı diye sorabiliriz.”

Zeynep sevinmiş.

“Ben de yardım etmek istiyorum!”

O sırada küçük bir tavşan ağacın yanından geçmiş.

Ela ona seslenmiş.

“Merhaba, tavşan kardeş!”

Tavşan durmuş.

“Merhaba!”

Ela sormuş:

“Yiyecek arıyor musun?”

Tavşan başını sallamış.

“Evet, bugün biraz zor buldum.”

Çocuklar tavşanın yiyebileceği uygun yiyecekleri bulmak için birlikte düşünmüşler.

Ela, hayvanlara her yiyeceğin uygun olmayabileceğini bildiği için tavşana rastgele hurma vermemiş.

Yakındaki çayırdan tavşanın beslenmesine uygun taze otlar bulmasına yardım etmişler.

Tavşan çok sevinmiş.

“Teşekkür ederim!” demiş.

Biraz sonra küçük mavi bir kuş ağacın dalına konmuş.

“Cik cik!”

Zeynep başını kaldırmış.

“Merhaba, minik kuş!”

Kuş neşeyle ötüyormuş.

Ali gülümsemiş.

“Ona da uygun yiyecek bulabiliriz.”

Üç arkadaş kuşların beslenmesine uygun küçük tohumları yakındaki yemliğe koymuşlar.

Kuş sevinçle kanat çırpmış.

“Cik cik cik!”

Ela gülmüş.

“Bugün herkes için güzel bir şey yaptık.”

Zeynep başını sallamış.

“Üstelik hurmaları da gereksiz yere harcamadık.”

Ali sepeti işaret etmiş.

“Şimdi komşularımızı ziyaret edebiliriz!”

Ela, Ali ve Zeynep'in hurma ağacının altında olgun hurmaları paylaşmak için toplaması

Üç arkadaş hurmaları küçük bir sepete yerleştirmiş.

Sonra Ela’nın annesinin yanına gitmişler.

“Anneciğim, hurmalarımızın bir kısmını komşularımızla paylaşmak istiyoruz,” demiş Ela.

Annesi gülümsemiş.

“Ne güzel düşünmüşsünüz. Hadi hurmaları birlikte kontrol edip temizleyelim.”

Çocuklar ellerini yıkamış.

Annesi hurmaların temiz ve yenmeye uygun olup olmadığını kontrol etmiş.

Sonra onları küçük paketlere ayırmışlar.

Ela paketlerden birini eline almış.

“Bunu yaşlı komşumuz Fatma Teyze’ye götürebilir miyiz?” diye sormuş.

“Elbette,” demiş annesi. “İsterseniz birlikte gidelim.”

Ela, Ali ve Zeynep anneleriyle birlikte Fatma Teyze’nin evine yürümüşler.

Kapıyı nazikçe çalmışlar.

“Tak tak tak!”

Bir süre sonra kapı açılmış.

Fatma Teyze onları görünce gülümsemiş.

“Hoş geldiniz, çocuklar!”

Ela paketi uzatmış.

“Bahçemizdeki hurma ağacından topladığımız olgun hurmaları seninle paylaşmak istedik.”

Fatma Teyze çok sevinmiş.

“Ne kadar güzel düşünmüşsünüz!” demiş.

Ali de gülümsemiş.

“Hep birlikte hazırladık.”

Zeynep eklemiş:

“Umarız seversin.”

Fatma Teyze çocuklara teşekkür etmiş.

“Allah razı olsun, yavrularım.”

Ela merakla sormuş:

“Anneciğim, Fatma Teyze neden Allah razı olsun dedi?”

Annesi açıklamış.

“Çünkü yaptığınız iyilik için güzel bir dua etti. Biz de ona teşekkür edebiliriz.”

Ela gülümsemiş.

“Ben de ona sağlık ve mutluluk diliyorum.”

Fatma Teyze’nin yüzü aydınlanmış.

“Ne güzel bir dilek!” demiş.

Bir süre sohbet etmişler.

Sonra çocuklar evlerine dönmüş.

Yolda Ali sormuş:

“Ela, sadaka ne demek?”

Ela biraz düşünmüş.

“Tam olarak bilmiyorum. Anneme soralım.”

Annesi gülümsemiş.

“Sadaka, Allah’ın rızasını gözeterek yapılan gönüllü yardımlardır. Bazen birine yiyecek veya ihtiyaç duyduğu bir şeyi vermek olabilir.”

Zeynep meraklanmış.

“Yalnızca para vermek mi gerekir?”

“Hayır,” demiş annesi. “İyilik yapmanın pek çok yolu vardır. Birine yardım etmek, güzel söz söylemek ve başkalarının ihtiyaçlarını düşünmek de çok değerlidir.”

Ali gülümsemiş.

“Demek yardım etmek için çok zengin olmamız gerekmiyor.”

“Evet,” demiş annesi. “Önemli olan imkânlarımız ölçüsünde, gönülden iyilik yapabilmek.”

Ela sevinmiş.

“Ben bugün paylaşmanın ne kadar güzel olduğunu öğrendim.”

Üç arkadaş yeniden hurma ağacının yanına gitmiş.

Güneş yavaş yavaş alçalıyormuş.

Yapraklar hafif rüzgârda sallanıyormuş.

Ela ağaca bakmış.

“Sevgili hurma ağacı, bugün bize güzel bir ders verdin,” demiş.

Ağacın yaprakları hışırdamış.

“Hışır, hışır…”

Sanki ağaç onların sevincine katılıyormuş.

Ali ağacın gövdesine bakmış.

“Bu ağaç yıllardır büyüyor. Meyve vermek için güneşe, suya ve zamana ihtiyacı var.”

Zeynep başını sallamış.

“O zaman ona iyi bakmalıyız.”

Ela sevinmiş.

“Evet! Dallarını kırmamalı, çevresini temiz tutmalı ve meyvelerini boşa harcamamalıyız.”

Üç arkadaş ağacın çevresindeki kâğıt parçalarını toplamış.

Sonra ağacın altındaki temiz örtüyü düzeltmişler.

Ela bir süre düşünmüş.

“Bugün hurmalarımızı paylaştık. Peki yarın ne yapabiliriz?”

Zeynep cevap vermiş:

“Yarın ihtiyacı olan bir arkadaşımıza yardım edebiliriz.”

Ali de eklemiş:

“Ya da birlikte bir kitap okuyup öğrendiklerimizi paylaşabiliriz.”

Ela gülümsemiş.

“Demek paylaşmak yalnızca yiyecek vermek değilmiş.”

Arkadaşları başlarını sallamış.

“Evet!”

Paylaşan Hurma Ağacının Masalı'nda Ela ve arkadaşlarının cömertlik, sadaka ve yardımlaşmanın mutluluğunu yaşaması

Ertesi sabah Ela yine erkenden uyanmış.

Penceresinden dışarı bakmış.

Gökyüzü masmaviymiş.

Kuşlar neşeyle ötüyormuş.

Ela kahvaltıdan sonra annesinin yanına gitmiş.

“Anneciğim, bugün de güzel bir şey yapmak istiyorum,” demiş.

Annesi gülümsemiş.

“Ne yapmak istersin?”

Ela biraz düşünmüş.

“Önce hurma ağacına bakacağım. Sonra arkadaşlarımla birlikte kimin yardıma ihtiyacı olduğunu soracağım.”

Annesi başını sallamış.

“Güzel bir fikir. Ama yardım ederken karşımızdaki kişinin ne istediğini de dinlemeliyiz.”

“Neden?” diye sormuş Ela.

“Çünkü herkesin ihtiyacı aynı değildir. Birine gerçekten yardımcı olabilmek için önce onu anlamak gerekir.”

Ela bu sözleri aklında tutmuş.

Sonra Ali ve Zeynep’le buluşmuş.

Birlikte vadiyi dolaşmışlar.

Yolda küçük bir çocukla karşılaşmışlar.

Çocuğun adı Yusuf’muş.

Yusuf elindeki resim defterine bakıyormuş.

Ela sormuş:

“Merhaba, Yusuf. Bir şeye ihtiyacın var mı?”

Yusuf gülümsemiş.

“Resim yapmak istiyorum ama mavi kalemimi bulamıyorum.”

Zeynep çantasını açmış.

“Benim yanımda iki mavi kalem var. İstersen birini kullanabilirsin.”

Yusuf çok sevinmiş.

“Gerçekten mi?”

“Elbette.”

Yusuf teşekkür etmiş.

Sonra birlikte gökyüzü resmi çizmişler.

Ela gülümsemiş.

“Bugün de paylaşacak bir şey bulduk!”

Ali başını sallamış.

“Hem de hurma değil, bir kalem!”

Hep birlikte gülmüşler.

Öğleden sonra yeniden büyük hurma ağacının yanına dönmüşler.

Ela ağacın altında durmuş.

Artık dallardaki bütün hurmaları hemen toplamak istemiyormuş.

Çünkü meyvelerin olgunlaşması için zamana ihtiyaç olduğunu biliyormuş.

Bir kısmını ihtiyaçları kadar alabileceklerini, bir kısmını da başkalarıyla paylaşabileceklerini öğrenmiş.

Ali sormuş:

“Ela, sence cömertlik ne demek?”

Ela biraz düşünmüş.

“Elimizdekileri düşünceli bir şekilde paylaşmak,” demiş.

Zeynep eklemiş:

“Bir de yardım ederken karşılık beklememek.”

Ali gülümsemiş.

“Ben de böyle düşünüyorum.”

Ela gökyüzüne bakmış.

“Allah’ım, bize verdiğin nimetler için şükürler olsun,” diye dua etmiş.

“İhtiyacı olanlara yardım edebilmeyi nasip et.”

Arkadaşları da duaya katılmış.

Sonra üçü birlikte büyük ağacın gölgesinde oturmuş.

Hafif bir rüzgâr esmiş.

Hurma ağacının yaprakları usulca sallanmış.

Ela sanki ağacın kendilerine şöyle söylediğini hayal etmiş:

“Paylaştıkça iyilik çoğalır.”

Ela gülümsemiş.

Artık biliyormuş ki cömertlik, her şeyi vermek veya kendini zorlamak demek değilmiş.

Cömertlik; sahip olduklarının değerini bilmek, imkânları ölçüsünde paylaşmak ve başkalarının ihtiyaçlarını önemsemekmiş.

Akşam güneşi vadinin üzerine altın renkli ışıklar saçmış.

Ela arkadaşlarıyla vedalaşmış.

“Yarın görüşürüz!” demiş.

“Görüşürüz, Ela!” diye cevap vermiş Ali ve Zeynep.

Ela evine dönmüş.

Annesi kapıda onu karşılamış.

“Günün nasıl geçti?” diye sormuş.

Ela sevinçle anlatmış.

“Çok güzel geçti. Hurma ağacını ziyaret ettik. Yusuf’la kalem paylaştık. Bir de cömertliğin ne demek olduğunu konuştuk.”

Annesi gülümsemiş.

“Bugün pek çok güzel şey öğrenmişsin.”

Ela annesine sarılmış.

“En çok da paylaşınca mutlu olduğumu öğrendim.”

O akşam yemeklerini birlikte yemişler.

Ela tabağına ihtiyacı kadar yemek almış.

Yemeğini bitirince annesine teşekkür etmiş.

Sonra oyuncaklarını toplamış ve pijamalarını giymiş.

Yatağına uzandığında hurma ağacını düşünmüş.

Gözünün önüne uzun yaprakları, tatlı hurmaları ve gülümseyen arkadaşları gelmiş.

“Yarın da güzel bir iyilik yapabilirim,” diye fısıldamış.

Sonra gözlerini kapatmış.

Ve küçük Ela huzurla uykuya dalmış.

Gökten üç hurma düşmüş. Biri Ela’ya, biri arkadaşlarına, biri de bu masalı dinleyen bütün miniklere…


Paylaşan Hurma Ağacının Masalının Konusu

Paylaşan Hurma Ağacının Masalı, Ela adlı küçük bir kızın hurma ağacından topladığı meyveleri arkadaşlarıyla ve komşularıyla paylaşmasını anlatan eğitici bir çocuk masalıdır.

Ela, ağacın üzerindeki hurmaların henüz olgunlaşmadığını fark eder. Yere düşmüş temiz ve olgun hurmaları toplar. Arkadaşları Ali ve Zeynep’le birlikte meyveleri ihtiyaçları kadar ayırır, kalanlarını uygun şekilde değerlendirir ve komşularıyla paylaşır.

Bu paylaşma ve cömertlik masalı; sadaka, yardımlaşma, şükür, israf etmeme, sabır ve başkalarının ihtiyaçlarını düşünme gibi değerleri ele alır.

Masaldan Sonra Çocuğunuza Sorabileceğiniz Sorular

  • Küçük kızın adı neydi?
  • Ela her sabah hangi ağacı ziyaret ediyordu?
  • Ela neden ağacın üzerindeki hurmaları toplamadı?
  • Ali ve Zeynep, Ela’ya nasıl yardım etti?
  • Çocuklar Fatma Teyze’ye ne götürdü?
  • Sadaka ve cömertlik hakkında neler öğrendiler?
  • Yusuf’un ihtiyacı olan şey neydi?
  • Sence paylaşmak için mutlaka yiyecek veya para mı vermek gerekir?
  • Sen bugün bir arkadaşına nasıl yardımcı olabilirsin?

Çocuklara Paylaşma ve Cömertlik Nasıl Öğretilir?

Paylaşma, çocukların sosyal ve duygusal gelişiminde önemli bir beceridir. Çocuklar oyuncaklarını, yiyeceklerini veya zamanlarını paylaşırken başkalarının ihtiyaçlarını fark etmeyi öğrenebilir.

Çocuklara cömertlik anlatılırken paylaşmanın gönüllü olması gerektiği vurgulanmalıdır. Bir çocuğu sevdiği bir eşyayı vermeye zorlamak yerine, paylaşabileceği şeyler hakkında birlikte konuşmak daha destekleyici olabilir.

Paylaşan Hurma Ağacının Masalı, paylaşmanın yalnızca sahip olduklarımızı başkalarına vermek olmadığını gösterir. Ela ve arkadaşları bir komşuya hurma götürürken, başka bir arkadaşlarına kalem vererek de yardım ederler.

Bu masalın ardından çocuklarla birlikte küçük bir iyilik etkinliği planlanabilir. Örneğin bir komşuya yardım etmek, kullanılabilir durumdaki oyuncakları ihtiyaç sahipleriyle paylaşmak veya ailece bir yardım çalışmasına katılmak üzerine konuşulabilir.

Sadaka Nedir? Çocuklara Nasıl Anlatılır?

İslam’da sadaka, Allah’ın rızasını gözeterek gönüllü olarak yapılan yardımları ifade eder. Sadaka yalnızca para vermekle sınırlı değildir. İhtiyaç sahiplerine yardım etmek ve güzel davranışlarda bulunmak da iyilik anlayışının önemli parçalarıdır.

Çocuklara sadaka anlatılırken yaşlarına uygun, somut örnekler kullanılabilir. Birine yardımcı olmak, ihtiyaç duyulan bir eşyayı paylaşmak veya bir başkasının yükünü hafifletmek bu örnekler arasındadır.

Paylaşmanın karşılık beklemeden, gönüllü ve saygılı bir şekilde yapılması önemlidir. Yardım edilen kişinin ihtiyaçlarını ve duygularını gözetmek de cömertliğin bir parçasıdır.

Paylaşma, Sadaka ve Güzel Davranışlarla İlgili Diğer Masallar

Çocuğunuzla yardımlaşma, şükür ve paylaşma üzerine başka hikâyeler de okuyabilirsiniz.

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir