Camileri Seven Filin Masalı
Bir varmış bir yokmuş.
Çiçekli bir köyde minik bir fil yaşarmış.
Adı Mino imiş.
Mino camileri çok severmiş.
Kubbeleri görünce gözleri parlarmış.
Annesiyle her gün camiye bakarmış.
Bir sabah ezan sesi gelmiş.
Mino heyecanla kulak kabartmış.
“Anne, bugün tek başıma gidebilir miyim?” demiş.
Annesi gülümsemiş ve başını sallamış.
Mino’nun kalbi hızlı hızlı atmaya başlamış.
Biraz endişelenmiş ve biraz da heyecanlanmış.
Evden çıkmak istemiş ama ayakları durmuş.
Annesinden ayrılmak zor gelmiş.
İçi kıpır kıpır olmuş.
“Acaba yapabilir miyim?” diye düşünmüş.
İlk denemesinde oyuncak filini almış.
Oyuncak ona cesaret verecek sanmış.
Yolda oyuncağı düşürmüş.
Tekrar eve dönmek istemiş.
Kalbi daha hızlı atmış.
Kendini biraz üzgün hissetmiş.
Sonra derin bir nefes almış.
Annesi ona bir yöntem öğretmiş.
“Burnundan nefes al, yavaşça ver” demiş.
Mino bunu hatırlamış.
Üç kez nefes alıp vermiş.
İçi biraz sakinleşmiş.
Çantasına küçük bir mendil koymuş.
Mendil annesinin kokusunu taşıyormuş.
Mendili tutunca kendini güvende hissetmiş.
Adım adım patikadan yürümeye başlamış.
Çiçeklere bakmış ve gülümsemiş.
Kuşlar ona eşlik etmiş.
Yolda biraz durmuş.
Yine kalbi hızlı atmış.
Biraz endişelenmiş.
Ama vazgeçmemiş.
“Ben yapabilirim” demiş kendine.
Cesaretini toplamış ve yürümüş.
Sonunda caminin bahçesine varmış.
Bahçe çok güzel ve huzurluymuş.
Çeşmeden su sesi geliyormuş.
Güller mis gibi kokuyormuş.
Mino kendini mutlu hissetmiş.
İçi sevinçle dolmuş.
Bahçede tavşanlar oturuyormuş.
Mino onlara selam vermiş.
“Ben tek başıma geldim” demiş.
Tavşanlar onu alkışlamış.
Mino gururla göğsünü kabartmış.
Artık kalbi sakin atıyormuş.
Caminin taşlarına dokunmuş.
Kubbesine hayranlıkla bakmış.
Orada biraz oturmuş.
Annesini özlemiş ama korkmamış.
Özlemek normal diye düşünmüş.
Sevgi kalbinde duruyormuş.
Sonra evine doğru yürümüş.
Yolu artık biliyormuş.
Adımları daha güçlüymüş.
Eve varınca annesi kapıdaymış.
Annesi ona sarılmış.
Mino kendini çok güvende hissetmiş.
“Oğlum, cesur davrandın” demiş annesi.
Mino gülümsemiş ve başını sallamış.
Artık ayrılmak daha kolaymış.
Cesaretin yanında sevgi varmış.
Mino her gün camiye gitmiş.
Her dönüşte mutlu olmuş.
Ve masal burada huzurla bitmiş.
Mino yatağında mışıl mışıl uyumuş.
Rüyasında yine camiyi görmüş.
Kalbi sıcacık atıyormuş.
Pedagojik Kazanımı:
Çocuk tek başına deneme yaparak ayrılık kaygısının sevgi ve nefes egzersiziyle yönetilebileceğini ve cesaretin korkmamak değil korkuya rağmen adım atmak olduğunu öğrenir.