Secde Eden Çiçeklerin Masalı
Bir varmış bir yokmuş. Güneşin her sabah sevgiyle aydınlattığı, rengârenk çiçeklerle dolu güzel bir bahçe varmış.
Bu bahçede kırmızı güller, sarı papatyalar, mor menekşeler ve mis kokulu çiçekler yaşarmış. Hepsi yan yana büyür, rüzgâr estiğinde yapraklarını usulca sallarmış.
Çiçeklerin en küçüğünün adı Mino’ymuş.
Mino’nun narin yaprakları ve minicik yeşil bir gövdesi varmış. Çok meraklı, sevecen ve iyi kalpli bir çiçekmiş.
Her sabah güneş doğduğunda çiçekler yeni güne sevinirmiş.
Mino annesine sorarmış:
“Anneciğim, güneş neden bizi ısıtıyor?”
Annesi gülümsermiş.
“Güneş, Allah’ın yarattığı güzelliklerden biri, Mino. Işığıyla büyümemize yardımcı oluyor.”
Mino başını kaldırıp gökyüzüne bakarmış.
“Peki yağmur neden yağıyor?”
“Yağmur da toprağımıza su getiriyor. Böylece köklerimiz besleniyor.”
Mino bu sözleri duyunca çok mutlu olurmuş.
“Ne kadar güzel! Bahçemizde ne çok güzellik var!” dermiş.
Çiçekler her sabah Allah’ı sevgiyle anarmış. Başlarını hafifçe eğerek şükürlerini ifade ederlermiş.
Mino da ailesine katılırmış.
“Allah’ım, güneş için teşekkür ederim. Yağmur için teşekkür ederim. Ailem için teşekkür ederim,” diye fısıldarmış.
Bir sabah bahçede tatlı bir rüzgâr esmeye başlamış.
Önce ağaçların yaprakları hışırdamış. Ardından çiçekler hafifçe sallanmış.
Mino rüzgârın getirdiği güzel kokuları içine çekmiş.
“Ne hoş bir sabah!” demiş.
Derken rüzgâr biraz daha kuvvetlenmiş.
Mino’nun bulunduğu küçük saksı, bahçe yolunda yavaşça kaymış. Önce bir taşın yanına, sonra büyük yapraklı bir bitkinin arkasına kadar ilerlemiş.
Rüzgâr durduğunda Mino çevresine bakmış.
Annesi görünmüyormuş.
Babası da görünmüyormuş.
Diğer çiçeklerin seslerini bile duyamıyormuş.
“Anneciğim?” diye seslenmiş.
Cevap gelmemiş.
Mino’nun kalbi hızlı hızlı atmaya başlamış.
“Acaba neredeyim?” diye düşünmüş.
Bahçe ona her zamankinden büyük görünüyormuş.
Biraz endişelenmiş. Ailesini özlemiş.
Önce kocaman bir yaprağın altına saklanmayı denemiş.
“Belki burada beklersem ailem beni bulur,” demiş.
Bir süre sessizce beklemiş.
Ama bulunduğu yerden bahçeyi göremiyormuş.
Yaprağın altı da oldukça gölgeliymiş.
Mino kendi kendine konuşmuş:
“Burada beklemek bana yardımcı olmadı. Başka bir yol düşünebilirim.”
Yaprağın altından çıkmış.
Rüzgâr yeniden esince küçük saksısı hafifçe hareket etmiş.
Mino ailesine doğru gitmeye çalışmış. Fakat hangi yöne bakacağını bilememiş.
Biraz yorulmuş.
“Önce sakinleşmeliyim,” diye düşünmüş.
Derin bir nefes almış.
Sonra yavaşça vermiş.
Bir kez daha nefes alıp çevresini incelemiş.
Artık kuşların sesini, yaprakların hışırtısını ve uzaktan gelen su şırıltısını duyabiliyormuş.
“Ben buraya gelirken güneş sağ tarafımdaydı,” diye hatırlamış.
Başını kaldırmış.
Güneş ışıkları, büyük yaprakların arasından bahçenin tanıdık bölümüne doğru uzanıyormuş.
Mino’nun aklına bir fikir gelmiş.
“Belki tanıdığım çiçekleri orada görebilirim.”
Mino güneşli tarafa dikkatle bakmaya başlamış.
Rüzgârın hafifçe hareket ettirdiği saksısı bahçe yolunda yavaşça ilerlemiş.
Yolun kenarında küçük bir taş varmış.
Saksısı taşın önünde durmuş.
Mino taşın çevresindeki açık yolu fark etmiş.
“Buradan geçebilirim,” diye düşünmüş.
Hafif rüzgârla saksısı taşın yanından geçmiş.
Biraz ileride rengârenk kanatları olan bir kelebek görmüş.
“Merhaba, kelebek!” diye seslenmiş.
Kelebek Mino’nun çevresinde bir tur atmış.
“Merhaba, küçük çiçek! Nereye gidiyorsun?” diye sormuş.
“Ailemi arıyorum. Rüzgâr beni onlardan uzaklaştırdı.”
Kelebek çevresine bakmış.
“Şu ilerideki papatyaları görüyor musun?”
Mino dikkatle bakmış.
Uzakta sarı ve beyaz renkler seçiliyormuş.
“Evet! Onlar bizim bahçedeki çiçeklere benziyor!” demiş.
Kelebek kanatlarını çırpmış.
“İstersen ben de o tarafa uçup bakabilirim.”
“Çok sevinirim,” demiş Mino.
Kelebek papatyaların bulunduğu tarafa uçmuş.
Mino ise bulunduğu yerden dikkatle bakmayı sürdürmüş.
Bir süre sonra tanıdık bir ses duymuş.
“Mino! Minocuğum!”
Bu annesinin sesiymiş.
Mino’nun yaprakları sevinçle titremiş.
“Anne! Buradayım!” diye seslenmiş.
Biraz sonra annesini, babasını ve diğer çiçekleri görmüş.
Bahçıvan, Mino’nun saksısını fark edip dikkatlice ailesinin yanına taşımış.
Mino çok sevinmiş.
“Sizi çok özledim!” demiş.
Annesi yapraklarını ona doğru uzatmış.
“Biz de seni özledik, Mino.”
Babası sormuş:
“Bizi nasıl buldun?”
Mino başından geçenleri anlatmış.
“Önce saklandım ama sizi göremedim. Sonra çok telaşlandım. Derin nefes alıp etrafıma baktım. Güneşli tarafı fark ettim. Bir kelebek de bana yardım etti.”
Annesi sevgiyle gülümsemiş.
“Korktuğunda sakinleşmeye çalışmışsın. Sonra çevrene dikkatlice bakmışsın.”
Mino başını sallamış.
“Evet! Bir de yardım istemenin iyi olduğunu öğrendim.”
Kelebek yeniden yanlarına gelmiş.
“Ailene kavuştuğuna sevindim, Mino!” demiş.
“Teşekkür ederim, güzel kelebek!” diye cevap vermiş Mino.
Bahçedeki çiçekler neşeyle yapraklarını sallamış.
O sırada güneş bahçeyi sıcacık aydınlatıyormuş.
Rüzgâr yeniden tatlı tatlı esmiş.
Çiçekler başlarını usulca eğmişler.
Hep birlikte Allah’a sevgiyle secde ederek şükürlerini dile getirmişler.
Mino da ailesine katılmış.
“Allah’ım, güzel bahçemiz için teşekkür ederim. Aileme kavuştuğum için teşekkür ederim. Bana yardım eden kelebek için de teşekkür ederim,” demiş.
Annesi Mino’ya bakmış.
“Bugün neler öğrendin, küçük çiçeğim?” diye sormuş.
Mino biraz düşünmüş.
“Korktuğumda durup nefes alabilirim. Çevreme dikkatle bakabilirim. Yardım isteyebilirim. Ve güzel şeyler için şükredebilirim.”
Diğer çiçekler onu sevgiyle dinlemiş.
Akşam olunca gökyüzü pembe ve turuncuya dönmüş.
Bahçedeki kuşlar yuvalarına uçmuş.
Kelebek bir çiçeğin yaprağına konmuş.
Mino ailesinin yanında huzurla durmuş.
Artık kendisini güvende hissediyormuş.
Gözlerini kapatmadan önce son kez fısıldamış:
“Allah’ım, bugün için teşekkür ederim.”
Ay gökyüzünde yükselirken bütün çiçekler dinlenmeye başlamış.
Mino da tatlı bir uykuya dalmış.
Gökten üç yıldız düşmüş. Biri Mino’ya, biri çiçeklerle dolu bahçeye, biri de bu masalı dinleyen bütün miniklere…
Secde Eden Çiçeklerin Masalının Konusu
Secde Eden Çiçeklerin Masalı, ailesinden kısa süreliğine uzaklaşan küçük çiçek Mino’nun endişesini tanımasını, sakinleşmeye çalışmasını ve ailesine yeniden kavuşmasını anlatan kısa bir dini çocuk masalıdır.
Mino, güneşin, yağmurun ve doğanın güzelliklerini Allah’ın yarattığı nimetler olarak görür. Rüzgârla ailesinden uzaklaştığında önce korkar, ardından çevresine dikkat ederek ve yardım alarak yolunu bulur. Ailesine kavuştuğunda diğer çiçeklerle birlikte Allah’a şükreder.
Bu çocuklar için dini masal; Allah sevgisi, şükretme, secde, cesaret, aile sevgisi ve zorlandığında yardım isteme temalarını işler.
Masaldan Sonra Çocuğunuza Sorabileceğiniz Sorular
- Minik çiçeğin adı neydi?
- Mino ailesinden nasıl uzaklaştı?
- Mino ailesini göremeyince nasıl hissetti?
- Mino sakinleşmek için ne yaptı?
- Kelebek Mino’ya nasıl yardım etti?
- Çiçekler neden Allah’a şükrettiler?
- Sen bugün hangi güzel şeyler için teşekkür etmek istersin?
Çocuklara Allah Sevgisi ve Şükretmeyi Anlatan Bir Masal
Okul öncesi dönemde çocuklar güneşi, yağmuru, çiçekleri ve hayvanları merak eder. Doğadaki bu güzellikler, ailelerin çocuklarıyla Allah sevgisi ve şükretme hakkında konuşmasına fırsat sunabilir.
Secde Eden Çiçeklerin Masalı’nda çiçeklerin Allah’a secde etmesi, çocuklara yönelik hayalî ve sembolik bir anlatımdır. Hikâyede Mino’nun korkusunu fark etmesi, sakinleşmeye çalışması ve yardım istemesi de önemli bir yer tutar.
Masalı okuduktan sonra çocuğunuzla birlikte doğada gördüğünüz güzellikler hakkında konuşabilir, onun merak ettiği soruları dinleyebilir ve kendi sözleriyle kısa bir şükür duası etmesine eşlik edebilirsiniz.
Allah Sevgisi ve Dini Değerlerle İlgili Diğer Masallar
Çocuğunuzla Allah sevgisi, dua, şükür ve dini değerler üzerine farklı hikâyeler okumak isterseniz aşağıdaki masalları da keşfedebilirsiniz.
- Besmele ile Başlayan Masal: Mina’nın yeni bir güne ve anaokuluna başlarken besmele söylemesini anlatan hikâye.
- 4 Yaş İçin Uyku Öncesi Kısa Dini Masal: Elif’in uyumadan önce Allah’a şükretmesini ve dua ederek huzur bulmasını konu alır.
- Hz. Süleyman ve Karıncaların Masalı: Merhamet, canlılara sevgi ve Allah’a güvenme temalarını işleyen bir çocuk masalı.

