Emzik Ağacına Giden Yolculuk
Bir varmış bir yokmuş. Küçük ve sıcak bir evde Mina yaşarmış. Mina üç yaşında çok meraklı bir çocukmuş. Onun en sevdiği şey pembe emziğiymiş. Uyurken, oynarken ve gezerken emziği hep yanındaymış. Bir sabah annesi Mina’ya gülümsedi ve konuştu. Annesi “Artık büyüdün, emzik ağacı seni bekliyor” dedi. Mina bu sözü duyunca çok şaşırdı.
Gözleri kocaman açıldı. Kalbi hızlı attı, biraz endişelendi. Annesi onun elini sımsıkı tuttu. Bu sıcak temas ona güven verdi. Mina dürüstçe hislerini söyledi. “Emziğimi bırakmak zor geliyor” dedi. Annesi başını salladı ve duygusunu anladı. Farklı düşüncelere saygı duymak çok önemliydi.
O gün birlikte küçük ahşap bir kutu hazırladılar. Mina emziğini kendi elleriyle kutuya koydu. Bu onun kendi sorumluluğu oldu. Kutu onun davranışının sonucunu taşıyordu. Sabah güneş doğdu ve yolculuk başladı. Mina kutuyu sımsıkı tuttu ve yolda yürüdü. Bahçe yolu rengarenk çiçeklerle doluydu. En sevdiği arkadaşı Tavşan Pofi de yanlarındaydı. Mina birden durdu ve kutuya baktı.
“Emziğimi özleyecek miyim acaba?” diye sordu. Annesi şefkatle cevap verdi. Annesi “Özleyebilirsin, bu çok normal” dedi. Mina derin bir nefes aldı. Biraz sabırlı olması gerekiyordu. İlk denemesinde geri dönmek istedi ve vazgeçti. Annesi onu hiç zorlamadı. Fikrine sevgiyle saygı duydu. İkinci denemede Mina cesaretini topladı ve kutuyu tekrar eline aldı. “Ben yapabilirim” diye fısıldadı. Bu söz ona büyük güç verdi. Yol boyunca Pofi ile çiçekleri paylaştı. Kelebekleri izledi ve ona yol gösterdi. Yardımseverlik ve dostluk kalbine çok iyi geldi.
Sonunda tepeye vardılar ve o ağacı gördüler. Bu ağaç çok farklı ve çok güzeldi. Dallarında pembe, mavi ve sarı emzikler sallanıyordu. Ağaç güneşle birlikte parlıyordu. Mina onu görünce çok mutlu oldu. Neşeli, sevinçli ve coşkulu hissetti. Diğer çocukların da emziğini bıraktığını düşündü. Annesi yavaşça “İstersen sen de asabilirsin” dedi. Mina kutuyu açtı ve emziği çıkardı.
Eli biraz titredi ama hemen vazgeçmedi. Kendi çabasıyla dala doğru uzandı. Emziği yavaşça ve dikkatlice astı. Sonunda başarmıştı ve rahatlamıştı. Ağaç rüzgarla birlikte hafifçe sallandı. Mina kendi sorumluluğunu tamamlamıştı. Annesine sarıldı ve “Doğru olanı yaptım” dedi. Annesi gülümsedi ve “Sen çok dürüstsün” dedi. Pofi sevinçle zıpladı ve hep birlikte güldüler.
Masal sonunda eve dönüş yolu çok keyifli ve huzurlu geçti. Mina artık emzik olmadan uyumayı deneyecekti. Yatağına uzandı ve Pofi yanına kıvrıldı. Annesi ona tatlı bir ninni söyledi. Mina huzurla uykuya daldı. Rüyasında renkli emzik ağacını gördü. Ağaç ona sevgiyle el sallıyordu. Sabah olduğunda yeni ve mutlu bir gün başlamıştı. Mina büyüdüğünü kalpten hissetti.